اندر حکایت "فراموشی"...

خیلی وقتها با خودم فکر میکنم که عجب نعمتی به ما داده خدا!

"فراموشی " یکی از بهترین نعمت های خداست....

که مثل همه ی نعمت های دیگه اش وقتی کمرنگ بشه یا نباشه،میفهمی چی بوده...

هرچندخدا اساسا آدم رو فراموشکار آفریده،

اما این آدم خیلی وقتها اون چیزایی رو که باید فراموش کنه نمیکنه...

بعد خدا یه موقعیتایی رو سر راهش میذاره تا بلکه این آدم یه کم آدم شه!

مثلا همین ماه رمضون رو گذاشته برا اینکه آدم یادش بره که باید بخوره!

روزای اول روزه داری شاید هنوز یاد آب یاد یاغذا با آدم باشه،

اما رفته رفته آدما دیگه یاد که هیچ،حتی میلی هم به اونها ندارند...

.

.

.

تو ماه رمضون،آدم گناه کردن رو هم یادش میره....

اینه که بعد یه ماه روزه داری و عبادت میرسه به عید فطر!

میرسه به فطرت پاک...

پاک از همه چیز...

زلال تر از ماه رمضان چی باشه که آدم رو برگردونه به فطرت پاک و خدایی اش؟

الحمدلله...

خدایا ما رو پاک کن...

پاک از یاد هرچیز جز یاد خودت...

---

پ.ن:

کاش تو این روزگار فراموشی میشد منم یه یادهایی رو فراموش کنم.............

کاش میشد بگم

یادم تو را فراموش...

حسین (علیه السلام) آرام جانم...