آواره...

میگفت : تنها بنایی که هرچه بیشتر بلرزه،محکم تر میشه،" دل " آدمه!

.

.

.

.میدونم که خیلی منتظر بودی...

منتظر لرزش ها و تکان های این گسل های نهفته در دل...

اما...

آه از دل که بیشتر لغزید...

آه از دل که شکستنش از لغزش هاش بود تا از لرزش هاش..

دارم این اعتراف های دل رو اینجا مینویسم درحالیکه اسمتتوی گوشم تکرار میشه....

و من لرزش دلمو حالا حس میکنم....از تکرار نام زیبات...که دلم می لرزه با هر تکرار ....

که با هر تکرار دلم قرص میشه با تو...

چه قصه ی تلخی.......

از شکستن و خرد شدن

تا محکم و متقن شدن

دلی که پیش پای نفس بلرزه،همه ی هستیش آوار میشه رو سرش...ویرانه سرا...

اما دلی که پیش پای تو بلرزه،میشه کوه...

آه از دل آواره شده...

هیچکی جز خودت،جز خدا نمیتونه بفهمه من چی میگم...

آوارگی بلایی سر آدم میاره که...

"در"به "دری" دل بلایی سر آدم میاره که....

آه از دل آوار شده ی پیش پای نفس و در به در شده و آواره...
.
.
چه اسم زیبایی داری اربابم....

این صدای ضربان قلبم نیست...

این همون گسلی هست که هر بار می لرزه با شنیدن نام زیبات....

ارباب...

..............

...............

خوشبحال شاعری که گفت:

گفتم: بِدَوم تا تو همه فاصله ها را

تا زودتر از واقعه گویم گِله ها را

چون آینه پیشِ تو نشستم که ببینی

در من اثرِ سخت ترین زلزله ها را.....

.

کاش برسد روزی که من هم چون آینه پیش تو بشینم

که ببینی اثر سخت ترین زلزله ها را....

اربابم

حسین جان...

آرام جانم...

....

با عکس گنبدت چشمامون آشناست...

آرامش گاه من کرب و بلاست...

میدونم تربتت کارش آقا شفاست...

بخدا خونه ی مادری کرب و بلاست...

من اوج لذتم نگاه به گنبد طلاست...

بغض صدام از دوری کرب و بلاست...

آخر تو روضه هات از دنیا میشم خلاص...

قافیه هام وابسته به کرب و بلاست...

کربلا...

کربلا.....

کربلا.......

حسین (علیه السلام) آرام جانم...