امان از زمستون و نرگسزاراش....

بابا همیشه میگه درد،مث کوه میاد،مث مو میره..

حکایت زمستونا برای منم همینه،انگار چن تا فصل با هم تو یه فصل جمع بشن و طولانیییی و ...هی بخوای تموم بشه و هی هنوز زمستون باشه...

چن روز پیش با آبجی داشتیم حرف میزدیم دوتایی و درد دل میکردیم باهم،که یهو هردو هم زبون هم گفتیم کاش زودتر بهار برسه،کاش زودتر زمستون تموم بشه...

اینکه چرا از زمستونا دل خوشی ندارم،بماند... نه که فصل خدا بد باشه،نه،اصلا...

حکایت ، حکایتِ دلِ زمستون زده است.... دل یخ کرده،اونم ابری و بی بارون و بی برف،تو کویر خشک...دل کویری که یخ کنه،دلی که سردی به جونش رسوخ کنه،فقط آفتاب بهاره که میتونه یخ اش رو آب کنه...فقط بارووون دیوونه ی بهاریه که میتونه عطششو سیراب کنه...

روزا دل و دماغ رفتن به حیاط رو ندارم.دیدن باغچه ی خشک و درختای بی برو برگ،صفایی نداره..اونم تو این هوای ابری و دلگیر...

زمستون زمین به خواب میره و آسمونه که بیداره یا با بارش ستاره هاش وقت بی ابری یا با بارش بارون و برف که ما ازش محرومیم....گاهی شبها دم ایوون یا از پنجره خیره میشم به آسمون خدا و عجیب که ستاره ها تو زمستون با تابستون خیلی فرق دارن... اون ستاره هایی که شبیه ملاغه هستن که ما بشون میگیم هفت برادران و اون ستاره های خوشه ی پروین،درست وسط آسمون حیاط جادارن.. و ستاره های فراوون دیگه،دور و برشون....

از زمین خدا تو زمستون خدا،فقط و فقط یه دلخوشی دارم....

اونم روئیدن گلی که من از بین همه ی گلها بیشتر و بیشتر دوسش دارم

استشمام عطر دل انگیز و بی بدیل نرگس و نظاره کردن زیبایی بیحد روی گل اش،لذتی وصف ناشدنی داره تو زمستون....

چقد دلم میخواست مام یه نرگسزار داشتیم.خیلی حال میداد خداوکیلی..

میرفتیم سر زمینا،نرگس میچیدیم.

کاش منم حال خوش این دخترای نرگسزار رو داشتم...

چقد این تصویر بالا دلبره... زنبیل به دست باشی و بارت دسته دسته گلای نرگس باشه...چقد دلچسب و خواستنی...

یادش بخیر،اون روزای دانشجویی وقتی میرفتیم قزل قلعه میوه و اینا بگیریم از تره بارش،یکی دوبار برا خودم از اون گلفروشی دم درش نرگس خریدم..

ولی خب نمیشد با وجود هم اتاقیا هربار که میریم این کارو تکرار کنم...

خب همه که مث ما دیوونه نیستن! :/

میگفت:

خدایا..

این دل زمستونی رو میسپارم دست تو....

چاره کن....

حسین (علیه السلام) آرام جانم...